ده نکته مهم که در صعودهای زمستانی باید مورد توجه قرار گیرد

 

 

کوهنوردی فنی زمستانه و تلاش بر روی مسیرهای سنگنوردی و یخ نوردی در فصل زمستان یکی از رموز پیشرفت کوهنوردی در بسیاری از کشورهای صاحب نام در این عرصه است.

 سنگنوردان و فنی کاران ما باید یاد بگیرند که فصل سنگنوردی و صعود دیواره ها فقط بهار و تابستان نیست و اگر قصد داریم سطح کارهای فنی حود را به کشورهای پیشرفته نزدیک کنیم باید به صعودهای فنی زمستانه رو بیاوریم.

هدف از ارائه این مقاله ارائه نکاتی است که باید در صعودهای عمودی زمستانه باید مد نظر قرار بگیرد نکاتی که بسیاری از آنها در هر نوع فعالیت کوهنوردی دیگر نیز مصداق دارد ولی دراینجا با رویکرد صعودهای عمودی ارائه شده است. افرادي هستند که قصد دارند بعد از يک دوره سنگنوردي تابستانه وارد برنامه هاي زمستانه شوند خبر خوب براي اين  افراد اين است که  خيلي از مهارتهاي  سنگنوردي تابستانه عينا” در برنامه هاي زمستانه نيز کاربرد دارند و خبر بد نيز اين است که  اگر  شما به اندازه کافي تجربه کوهپيمائي نداريد قبل از اینکه اقدام به اجرای برنامه هاي زمستانه کنيد بايد مهارتهاي لازم در اينخصوص کسب کنيد و بعد وارد برنامه هائي از اين دست شويد. در اينجا ۱۰ نکته کليدي که در برنامه هاي فني  زمستانه بايد مورد توجه قرار گیرد را ارائه مي دهيم:

 ۱-کاهش طول  روز

در زمستان هوا سرد است, پيمايش مسير بيشتر طول مي کشد و روزها هم کوتاهتر مي شوند. اولين چيزي که به ذهن مي رسد اين است که ما بايد مهارتهاي فعاليت در تاريکي را ياد بگيريم کسب اين مهارت  لازم است اما اگر حرکتتان را زودتر انجام دهيد و مسيري را مطابق با توانائي خود و زمان مفيد در دسترس خودتان  انتخاب کنيد  نيازي نخواهيد داشت که در تاريکي شب برنامه را به پايان برسانيد.

اما به هيچ وجه روي اينکه حتما” در روشنائي روز به انتهاي مسير مي رسيد حساب نکنيد و تمهيدات لازم را براي مواجهه با شرائطي که به علل مختلف صعود و فرود شما بيش از زمان پيشبيني طول بکشد و به تاريکي بر بخوريد بيانديشيد(همراه داشتن هد لامپ با باطري اضافه و پوشاک مناسب  و … )

 

۲-کنترل وضعيت هوا

هوا در زمستان ناپايدارتر از تابستان است  و شرائط سخت تري از لحاظ سرما ,بارش و وجود برف و يخ در مسير حکم فرماست. بنابراين در اين فصل بايد دقت بيشتري در کنترل و خبردار شدن از وضعيت هوا داشته باشيم. قوانين ساده اي در اينخصوص وجود دارد مثلا”  سيستمهاي هوائي که از شرق و شمال مي آيند در زمستان  نسبت به سيستمهائي که از غرب و جنوب مي آيند هواي سرد تري را بهمراه دارند.

مطالعات خود را در زمينه هواشناسي توسعه دهيد و سايتهاي هواشناسي را به خوبي بشناسيد و از آنها بهره بگيريد.

۳-بهمن شناسي

بيشتر افراد در بهمنهائي گير مي افتند که خود آنرا ايجاد کرده اند و در اينخصوص کوهنوردان آسيب پذير ترند.

منطقه اي را که قرار است در آن فعاليت کنيد را از لحاظ امکان ريزش بهمن بررسي کنيد و بعد اقدام به اجراي برنامه کنيد  پارامترهائي چون شيب مسير هاي پيمايش,حجم برف زمان آخرين بارش جهت و سرعت باد ,دماي هوا در اين بررسي مورد نياز هستند .

بطور خلاصه : دانش بهمن شناسي خود را بالا ببريد.

 

۴-چيدن ابزار

در فصل تابستان به ابتداي مسير مي رويم و بعد از اينکه ابزارهاي خود را مرتب نموده و به هارنس وصل مي کنيم  صعود خود را شروع مي کنيم اما در زمستان نقاط شروع سنگنوردي ممکن است  شيبهاي تند و نامناسب(يخ زده و بهمنگير و … ) باشند لذا لازم است که قبل از اين بخشها موضعي مناسب را جهت شروع کار فني و استقرار اوليه در نظر گرفت و ابزارها را مرتب نمود.

در صعود زمستاني ابزارهاي خود را به حد اقل برسانيد و بدانيد که زياد نمي توانيد  در شکافهاي موازي ابزار گذاري کنيد. ميخ و رول ابزارهاي خوبي براي  ايجاد نقاط حمايت مياني است اما ترجيحا” سعي کنيد استفاده از آنها را به حد اقل برسانيد.

۵-کلاه کاسک

در صعود زمستاني  شما علاوه بر سقوط سنگ در معرض ريزش برف و قطعات يخ نيز هستيد. بنابر اين استفاده از کلاه کاسک ضروري  تر از پيش است.

کلاه کاسک خود را طوري انتخاب کنيد که بتوان يک کلاه  نيز جهت گرم شدن زير آن پوشيد. همچنين کنترل کنيد که کلاه کاپشن شما نيز به اندازه اي باشد که در مواقع لزوم  بتوان آنرا روي کلاه کاسک کشيد.

۶-حمايت

اگر بعنوان نفر دوم صعود مي کنيد حتما” در انتخاب نقطه اي که ايستاده و نفر سرطناب را حمايت  مي کنيد دقت کنيد. به علت پوشيده بودن مسير از سنگ و يخ و برف و يا احتمال شکستن قنديل هاي يخي و يا شکستن نقابهاي برفي  به علل طبيعي و يا تحريک نفر صعود کننده شما مدام در معرض خطر ريزش هستيد. لذا تا حد ممکن زير مسير صعود و يا سقوط احتمالي نايستيد .

۷-فاصله مياني ها

در زمستان مسير هاي صعود به اندازه تابستان مطمئن نيست. مسيري کم شيب و به ظاهر ساده به علت لغزنده بودن مي تواند خطرناک باشد. لذا بعد از شروع صعود در اسرع وقت اولين مياني را در نقطه اي مطمئن نصب کنيد.

در نصب ابزارهاي مياني در شکافها ابتدا شکاف را کاملا” تميز نموده و از برف و يخ خالي کنيد و بعد ابزار را کار بگذاريد

استفاده از سيستم دو طنابه و اسلينگهاي بلند مي تواند ايمني شما را در صعود بالا ببرد.

۸-ارتباطات

حتي در يک هواي خوب نيز ممکن است در برقراري ارتباط با همطناب خود  مشکل داشته باشيد لذا يک سيستم ارتباطي مناسب را بين اعضاي تيم ايجاد کنيد.(علائمي صوتي و يا سيگنالهائي با حرکت طناب و يا استفاده از تجهيزات بي سيم)

۹-نقاب برفي

يک نقاب بزرگ در بالاي مسير مي تواند مانع تاپ کردن و رسيدن به انتهاي مسير شود. بنابراين قبل از اينکه مسيري را براي صعود انتخاب کنيد يک ارزيابي درخصوص وضعيت نقابهاي برفي انجام دهيد و اينکه اگر با چنين شرائطي مواجه شويد آمادگي عبور از آن را داريد يا نه؟

اطلاع از وضعيت حجم برف سرعت و جهت باد و … در اينخصوص راهگشاست.

 

۱۰-پايان صعود

حتي اگر مسير صعود در زمستان به يک نقاب برفي منتهي نشود ممکن است کارگاه انتهائي آن در يک شيب برفي تند و لغزنده  قرار دارد که هيچ ابزاري نيز در آن کار گذاشته نمي شود که براي اين موضوع بايد تمهيدات لازم انديشيده شود.

بعنوان مثال در آخرين نقطه قبل از شيب برفي که امکان برقراري کارگاه وجود دارد کارگاه را برقرار نموده و در مرحله بعد با طول طناب بيشتري مي توانيد آن بخش را رد نموده و از مسير خارج شويد.

برخي سنگنوردان فراموش مي کنند که همانطور که صعود مي کنند برگشتي نيز وجود دارد .

قبل از اقدام به صعود بايد مسير برگشت را نيز شناسائي نمود طوري که حتي اگر به تاريکي بر بخوريد نيز بتوانيد مسير برگشت را بيابيد.

بدون شک همه مواردي را که در يک صعود زمستاني بايد مد نظر قرار گيرد را نمي توان در يک مقاله و در فرصتي اندک توضيح داد و لازم است که دايره دانش خود را در اينخصوص بيش از پيش گسترش داد.

 منبع:  http://www.thebmc.co.uk

مترجم: مهدي فرهادي

علائم قراردادی امداد و نجات

چگونه درخواست کمک کنیم

علائم قراردادی امداد و نجات مفهومی بین المللی در تشخیص آنها برای دریافت کمک دارند. این علائم عموما” از طریق بی سیم ، نشانه های دیداری ، شنیداری و تولید نور یا روشنائی از مسافتی دور قابل تشخیص هستند. علائم  امداد و نجات نشان می دهند که  یک فرد یا یک گروه از مردم ، کشتی ، هواپیما یا سایر وسایل نقلیه در معرض خطر قریب الوقوع  قرار دارند و تقاضای کمک فوری دارند.
به منظور موثرتر بودن رد و بدل کردن این علائم دو فاکتور عمده در ارتباطات باید رعایت شود.
–    اخطار یا هشدار علائم کمک مداوم و حتی رو به  افزایش باشد
–    موقعیت یا وضعیت (مکان و محل) وقوع خطر شناسایی کامل شود

بطور مثال علامت هشدار درخشش نور در آسمان نشانه ای است بر اینکه کسی یا وسیله ای در جایی حوالی محل درخشش در معرض خطر است ولی هر یک دقیقه باید این درخشش  قطع  و دوباره  ادامه  یاید.

تشخیص علائم در خواست کمک در کوهستان بر مبنای عدد ۳(دربریتانیاعدد۶) قراردارد. در این مکانها  می توان ۳ شعله  آتش ، ۳ توده سنگ  بصورت مثلت ، ۳ سوت یا ۳ بار انعکاس نور در فاصله یک دقیقه مکث و تکرار مجدد تا دریافت پاسخ ، را بعنوان نشانه درخواست کمک درنظر گرفت.

این علائم می توانند بستگی به  محیط اطراف انتخاب شوند مثلا” دیداری (تکان دادن یک تکه لباس یاپارچه ، انعکاس نورآینه) یا شنیداری /صوتی (شلیک ، سوت وازاین قبیل)

برای ارتباط دیداری با هلیکوپتر وقتیکه هر دو دست را بلند کنید(شکل حرف Y)  مفهوم حرف “بله” یا “احتیاج به کمک است” را انتقال داده اید و وقتیکه یک دست بالا و یک دست پائین باشد (حرف N) مفهوم “نه”  یا “به کمک احتیاج ندارم” را منتقل نموده اید.

SOS  چیست ؟

حروف اختصاری SOS برای تشریح نشان بین المللی درخواست کمک مورس مورد استفاده قرار می گرفت (…—…) این نوع درخواست  کمک اولین بار توسط دولت آلمان درقوانین  مخابراتی  نظامی  در  آوریل  سال  ۱۹۰۵ مورد استفاده  قرار گرفت  و  تبدیل شد به استاندارد جهانی  تحت  توافقنامه  بین المللی تلگراف بی سیم که در  نوامبر سال ۱۹۰۶ به امضاء  رسید  و  در جولای ۱۹۰۸ عملا” اجرا گردید. SOS تاسال ۱۹۹۹ به  عنوان  علامت درخواست  کمک در ارتباطات بی سیم دریایی  مورد استفاده قرار می گرفت  تا اینکه  سیستم  امنیتی جهانی  درخواست  کمک دریایی  جایگزین  آن  شد. هنوز هم  SOS به  عنوان  نشان  دیداری (بصری) درخواست  کمک شناخته می شود.  بدوا” این  علامت شامل توالی مداوم  “سه  نقطه/سه خط تیره/سه نقطه” (…—…)  بوده  که همگی با هم  و بدون هیچگونه  فاصله اجرامی شدند.  در کد بین المللی  مورس سه  نقطه  نماینده حرف S و سه خط تیره نماینده  حرف O است

 در واژگان شناسی   SOS  یک  نشان  قراردادی  مورس  یا پیش  علامت  است  و شکل  رسمی  نوشتن آن  همراه  با خطی  دربالای  حروف  است.

در کاربرد عام SOS مترادف عبارت  “کشتی مارانجات دهید” Save our ship یا جان ما را نجات دهید Save our souls  می باشد.
ازآنجا که SOS   یک پیش  علامت است ،  حروف آن اساسا” مفهوم  خاصی  به خودی  خود ندارند و طوری انتخاب  شده اند تا براحتی بخاطر سپرده  شوند.
………………………………بخش عمده در هر نوع  امداد رسانی حضور خودفرد در مراحل امداد و نجات ، با  کمک به تیم جستجوگر و هدایت آنها به سمت محل وقوع حادثه است
وقتیکه  امدادگرها برای جستجو به  محل نزدیک می شوند یا اگر می خواهید که توجه هواپیما ، ماشین یا شخصی را به خود جلب نمائید ، ضروری است که زبان علائم قراردادی امداد و نجات را بدانید. اگر از افراد باتجربه بپرسید به شما خواهند گفت که چقدر مشکل است که توجه  یک هواپیما ، هلیکوپتر ، ماشین ، قایق نجات و علی الخصوص یک فرد تنها را به خود جلب کرد. مگر اینکه شاهدی بر ماجرا وجود داشته باشد. بازمانده ای را پیدا کردن چیزی مثل جستجو  برای سوزن در انبار کاه است و حتی دربهترین موقعیت کار بسیار دشواری  است .
داستانهای زیادی در مورد گذشتن نیروهای امدادگر از بالای سر یا در اطراف و نزدیک مصدوم یا فرد گرفتار شده نقل قول شده که به دلیل ناتوانی و عدم آگاهی از فن ارتباط برقرار کردن ، موفق به جلب توجه  آنها نشده است.
بهترین روش هنگام عزیمت به سفر یا طبیعت گردی در جریان گذاشتن حداقل  یک نفر در خصوص زمان بازگشت شما است تا اگر در موعد مورد نظر خبری از شما نشد برای جستجو و درخواست کمک اقدام نماید ، زمان در چنین مواقعی علی الخصوص در سرما دشمن شماره  یک شما خواهد بود. اگر احتیاطهای فوق را نمی توانید رعایت کنید حداقل آذوقه کافی همراه داشته باشید.

ابزارهای انتقال علائم امداد رسانی می توانند در سه  تقسیم بندی اولیه قرار گیرند:۱-    سیگنالهای پیوسته یا طولانی دستگاههای الکترونیکی ، مخابره رادیویی تعیین موقعیت ، نورافکن های چرخان ، رادارهای انعکاس دهنده نور و سیگنالهای ثابت زمینی

۲-   سیگنالهای دست ساز که توسط فرد بازمانده تولید می شوند ولی عملکرد مفید و پایداری دارند، البته سرعت عمل آنها بالا نیست . این سیگنالها باتداوم بازدهی خوبی برای جلب توجه دارند، سیگنالهای انعکاس نور آینه، چراغهای چشمک زن ، نورلیزر، منورهای رنگی شبانه ،سوت ، پرچم دود و علامت با آتش در این دسته بندی قرار دارند.

۳-   سیگنالهای کوتاه مدت عمر کوتاهی نیز دارند و عموما” چند ثانیه بیشتر طول نمی کشند مثل ترقه ،  شلیک هوائی و … جستجوگران باید در موقع  و جهت مشخصی آنها را تشخیص دهند. بازماندگانی که نجات پیدا می کنند معتقدند که تلاش در اعلام اینگونه علائم حاصل چندانی دربر نداشته بنابراین علیرغم محبوبیت زیادی که دارند انتخاب برتر نمی باشند.

انعکاس نورعلامت دادن با آینه یکی ازقدیمی ترین و بهترین روش درخواست کمک در هر نوع شرایطی است.
آینه هایی مخصوص امداد نیز وجود دارند

در صورتی که هواپیمایی به شما نزدیک شد به هیچ وجه بیشتر از چند ثانیه به طرف کابین هواپیما اشعه نوری ارسال نکنید زیرا ممکن است باعث از بین رفتن دید خلبان شود و این حادثه ساز است. برای این کار از کد S O S استفاده نمایید. این عمل دو حسن دارد اول اینکه مفهوم پیام وضعیت بحرانی را ارسال می کند و دوم اینکه به دلیل منقطع بودن فلش های نور ، آسیبی به دید خلبان وارد نمی شود.

هنگام استفاده از آینه علامت دهی ، با استفاده از دست آزاد خود ، به نشانه روی کمک کنید و خطی را که می خواهید علامات به آنجا ارسال شود در نظر بگیرید و در هر لحظه حرکت خورشید و موضع خود را در نظر داشته باشید.
نکته : گاهی توصیه هائی در خصوص استفاده ازسی دی بعنوان آینه انعکاس دهنده نور می شود. دیده شده که برچسب هالوگرام روی یک کارت با انعکاس نور خود جان عده ای را نجات داده اما هرگز دیده نشده که سی دی با انعکاس نور خودکسی را از مرگ نجات دهد. بنابراین درکل CD برای انعکاس نور و درخواست کمک توصیه نمی شود.

شکل بالا: درخواست کمک با روش کد SOS  بوسیله نور چراغ

تولید صدا با  ریتم  و نظم  خاص

سوت زدن دربحث علائم امداد و نجات کمترین درصد توجه را به خود اختصاص داده است ، هواپیمای درحال پرواز در بالای سر شما صدای آنرا نمی شنود ولی ممکن است توسط یک رهگذر یا تیم زمینی امداد و نجات شنیده شود. سوت زدن بسیار مهم تر از فریاد زدن ( یک تلاش تقریبا” بی فایده) می باشد.  یک سوت تا مسافت ۳ تا۳٫۵ کیلومتر و یا حتی بیشتر در طبیعت جائیکه در بهترین شرایط صدای معمولی شما حداکثر یک  کیلومتر و یا کمتر بستگی به محیط ، به گوش می رسد، منتقل خواهد شد. شما قادر خواهید بود برای مدت زمان طولانی تری این نوع علامت دادن را ادامه دهید زیرا قبلا” تارهای صوتی شما به اندازه کافی صدا تولید کرده  است ، صدای زیر، شدید و بدون خطای سوت و تکرار آن برای سه بار در هر دفعه یک علامت جهانی درخواست کمک است و بوضوح  در صورتیکه کسی در محدوده تولید صدا باشد توجهش جلب خواهد شد. دو سوت به سختی موثر واقع  می شود و درواقع در عملیات جستجو و نجات سبب می شود امدادگرها گمراه شوند
بهترین نوع و مارک سوت بلندترین در تولید صدا است، سعی کنید همیشه یک سوت در هر شرایطی همراه خود داشته باشید

یک نمونه درخواست کمک صوتی با کد  SOS حجم ۱۰ کیلو بایتجلب توجه برای درخواست کمک
یک رول یا نوار فلورسنت(شب نما) به رنگ نارنجی ، صورتی یا آبی تیره (این رنگ در بسیاری ازمحیطها، رنگی شاخص محسوب می شود) به عنوان پرچم یا علامت درخواست کمک می تواند به شکل حرف V  یا  X  روی زمین پهن شود و یا از درخت آویزان شود تا مورد توجه قرار گیرد. (تکه های کوچک پارچه روی علفهای کوتاه کارایی چندانی ندارند).بهتر است که یک علامت محکم و پابرجا با یک  نوار یا پارچه ایجاد کنیم تا از دورترین فاصله قابل تشخیص باشد و حرکت آن جلب توجه کند
فویل آلومینیوم نیز می تواند نظیر نوار بر وی زمین به شکل حرف V و یا X پهن شود و هر شیئی درخشان و تیره ای در کنار آن از مسافت دور قابل تشخیص خواهد بود

دود به عنوان علامت درخواست کمک

اگر در شرایط اضطراری در طبیعت برای درخواست کمک قرار گرفته  و چوب در دسترس دارید، ابتدا برای گرم کردن خود آتش روشن کنید، سپس برگهای خشک ، ترکه های چوب کاج ، خزه و از این قبیل لوازم جمع کنید که دوام آتش شما را بیشتر نمایند.  مقدار آن آنقدر زیاد باشد تا به  حد کافی تولید دود بکند. اگر نزدیک غروب است  و میزان اقلامی که گفته شد محدود است می توانید تا صبح صبر کنید تا در روشنائی  اینکار را انجام دهید ولی صبح خیلی زود باید بیدار شوید. اگر تیمهای جستجو و تجات از گم شدن شما اطلاع  دارند با دیدن اولین علامت دود به سمت شما خواهند آمد بنابراین بسیار مهم است که به نحو مطلوب اینکار را انجام دهید. وقتیکه آتش روشن شد برگهای خشک را به  آن اضافه کنید تا موج  بزرگ و بلندی از دود ایجاد کند، دود بیشتر شانس دیده شدن شما را بیشتر می کند. مطمئن شوید که  آتش در نقطه ای برپا شده که امکان دیده شدن  آن از مسافت دور وجود داشته باشد.  اکثر مردم  براین باورند که چنین اتفاقی برای آنها هرگز رخ نمی دهد اما یک مقدار لوازم ساده که فضای چندانی را در کوله پشتی یا جیب شما نمی گیرد در مواقعی مرز بین زندگی و مرگ را در شرایط سخت تعیین می کند  و بسیار سودمند خواهد بود که جایی برای حمل این لوازم در نظر بگیرید مثل پنبه آغشته به نفت یا سایر مواد سوختنی ، چند تکه در شب روشن کردن سه شعله آتش بافاصله کافی یا به شکل مثلث موجب جلب توجه امدادگرهای هوایی خواهدشد،
عدد سه همانطور که قبلا” توضیح داده شد شماره ای است قراردادی برای درخواست کمک مثل سه سوت ، سه توده از لوازم با فاصله کافی ، سه شعله آتش و… که از زمان ایجاد علامت قدیمی مرسوم بوده است.

درخواست کمک با کمک  حرکات دست

کدها و علائم

وقتیکه با علائمی نظیر انعکاس نور آینه ، سوت ، دود،  آتش ، تولید سروصدا، جلب توجه با وسایل درخشان و… موفق شدید موقعیت خود را به امدادگرها اعلام کنید، حالا لازم است که اطلاعات بیشتری به آنها بدهید، بسیار موثر و مفید است که بجای یک پیام طولانی ، شکلی از یک علامت را ایجاد کنید، بنابراین علائم زیر را که هر خلبانی آنرا می شناد به  خاطر بسپارید:

۱- نیاز به کمک
۲- نیاز به کمک پزشکی
۳- نه (منفی)
۴- بله (مثبت)
۵- جهت پیشروی
علائمی که در جدول بالا به نمایش گذاشته شده مفهومی بین المللی دارند، این علائم را برروی سطحی به فاصله حداقل یک متر پهنا و شش متر طول ایجاد کنید، اگر اندازه علائم بزرگتر شد، نسبت ۶ به۱  را رعایت کنید. اطمینان حاصل کنید که علامت  با زمینی که بر روی آن ایجاد می شود تمایز آشکاری داشته باشد، آنرا در مکانی باز ایجاد کنید تا از هوا به راحتی قابل تشخیص باشد.
علائم بدنی :
وقتیکه هواپیما به شما نزدیک شد تا آنجا که خلبان براحتی قادر به دیدن شما باشد با حرکات بدن یاحالتهائی که ایجاد می کنید پیامی را به او برسانید

توضیحات جدول بالا از سمت چپ :
۱-     می توانید کمی جلوتر بروید اگر امکان دارد کمی تامل کنید
۲-    اینجا ه زمین فرود آئید(جهت نشستن را نشان دهید)
۳-    نیاز به کمک مکانیکی یا قطعه دارید (تاخیر زیاد)
۴-    همه چیز روبراه است (منتظر نباشید)
۵-    اینجا فرود نیائید
۶-    ما را بکشید بالا
۷-    استفاده از علامت فرود افتادن
۸-    تائید (بله)
۹-    منفی (نه)
۱۰-  پیام گیر ما کار می کند
۱۱-  نیاز به کمک پزشکی فوری داریم

علامت در خواست کمک Mayday
Mayday یک کداورژانسی و واژه ای است که درسطح بین المللی بعنوان علامت درخواست کمک در ارتباطات رادیویی مورد استفاده قرارمی گیرد.  اعلام این علامت سه بارپشت سرهم (Mayday Mayday Mayday ) صورت می گیرد تا با دیگر صداها و عبارتهای مشابه در شرایط آلودگی صوتی و پارازیت اشتباه گرفته نشود.
اعلام شرایط Mayday
وضعیت Mayday وقتی است که در آن یک  وسیله نقلیه زمینی ، هواپیما یا یک انسان در خطر قریب الوقوع قرار داد و نیاز به  کمک فوری است ، شرایطی که از این علامت استفاده می شود مثل آتش سوزی ، انفجار و فرورفتن در آب است.
در امریکا اعلام دروغین Mayday موجب شش سال زندان وپرداخت جریمه ۲۵۰،۰۰۰ دلار خواهد شد.
Mayday  فقط یکی ازکلمات بیشماری است که درسطح بین المللی بعنوان یک کدرادیوئی برای اعلام اطلاعات حیاتی هنگام مواجهه باخطرمرگ مخابره می شود.

نوروزتان مبارك

سال ۱۳۹۹همراه با سلامتی و تندرستی بر همگان مبارک باد

 

بهار طیعت ۱۳۹۹را به تمام دوستان و هم میهنان ایران زمین ، همنوردان ، گروه های کوه نوردی کشور ،باشگاههای کوهنوردی ، مربیان ، پیشکسوتان ،دوستدارن طبیعت و زیست محیطی و اعضای محترم باشگاه کوهنوردی  پرواز تبریک و شادباش می گوییم

                                                                                                هیئت مدیره باشگاه کوهنوردی پرواز

 

کوه گنو

 

 

نطقه حفاظت شده گنو در استان هرمزگان و شمال غربی شهر بندرعباس واقع شده است…

کوه گنو - محمد گائینی

مسیر دسترسی به کوه گنو: برای رسیدن به کوه گنو، یاید از بندرعباس به سمت شمال حرکت کرده و راهی روستای تازیان بالا شوید. روستای تازیان در ۲۴ کیلومتری بندرعباس واقع شده و از اینجا تا پابند گنو که پای کوه گنو محسوب می شود حدود ۱۱ کیلومتر فاصله است.

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

اختلاف ارتفاعی ۸۰ تا ۲۳۴۰ متر در منطقه گنو باعث به وجود آمدن تنوع گیاهی و جانوری ویژه ای شده است…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

گنو از سال ۱۳۵۵ به عنوان ذخیره گاه زیست کره انتخاب شده است و اکنون یکی از ۱۰ ذخیره گاه های زیست کره ایران است. 

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

ذخیره گاه زیست کره چیست؟ در ذخیره گاه زیست کره بر خلاف پارک های ملی و مناطق حفاظت شده و پناهگاه های حیات وحش، محوریت مدیریت منطقه بر اساس توانمندسازی جوامع محلی است. در اين مناطق رابطه پایدار انسان و منابع طبیعی عامل حفاظت گونه های گیاهی و جانوری است. ۵۵۳ ذخیره گاه زیست کره در ۱۰۷ کشور جهان تحت نظارت برنامه انسان و کره مسکون یونسکو هدایت می شوند.

جاده ای پیچ در پیچ که شما را به بالای کوه می رساند. درازای این جاده ۱۳ کیلومتر است که تا بالای کوه می رود…

کوه گنو - محمد گائینی 

کوه گنو از سطح دریای آزاد در شمال تنگه هرمز تنها ۳۰ کیلومتر فاصله دارد…!

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

منطقه حفاظت شده و ذخیره گاه زیست کره گنو در بین سال های ۵۴ تا ۶۱ پارک ملی بوده اما سال ۶۱ با تنزل درجه حفاظتی به منطقه حفاظت شده تبدیل شد…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

از جمله گونه های جانوری که در گنو یافت می شود عبارتند از: قوچ و میش، کل و بز، پلنگ، شغال، گرگ، تشی و…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

آلونک کوهستانی در دامنه های کوه گنو و گله هایی که یک نمونه آن را در منطقه دیدیم… شاید یکی از دلایل خارج شدن گنو از لیست پارک های ملی، تعارض بیش از اندازه با مردم و تاسسیان بوده باشد!

گنو بندرعباس - محمد گائینی

شکافی در کوه گنو که بسیار مورد توجه قرار گرفت! (ویژه همسفران)

اگر چه کوه گنو یک منطقه حفاظت شده است اما اکنون به عنوان تفرجگاه مرسوم مردم بندرعباس مورد استفاده قرار می گیرد و رفت آمد به آن زیاد است…
منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی
بلندترین نقطه کوه گنو، قله نصیری به ارتفاع ۲۳۴۷متر است که فرمی زیبا و متفاوت دارد…
قله گنو - محمد گائینی
وجه تسمیه گنو: در زبان محلی به درخت بنه، گن (Gan) گفته می شود و از آن جایی که این درخت در کوه گنو زیاد می روید به آن گنو می گویند که اکنون Geno تلفظ می شود.
 
منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی
تعدادی کل و بز و قوچ و میش در یک فنس بزرگ و طبیعی نگهداری می شود که فرصت آشنایی مردم عادی با حیات وحش را فراهم می آورد…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

کل!

این حیوانات وحشی هستند و به طرق مختلف از محیط آزاد خود جدا شده اند: یا از متخلف و شکارچی گرفته شده اند و یا توسط مردم به محیط زیست تحویل داده شده اند…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

قوچ یا گوسفند وحشی نر!

این دال سیاه که بالش آسیب دیده است در مرکز بازدید کنندگان حیات وحش کوه گنو نگهداری می شود…

دال سیاه - محمد گائینی
کافی بود چند ثانیه به چشماش نگاه کنی تا غم دنیا رو از توش بخونی… بال شکسته برای یکی از بزرگترین و کم یاب ترین پرندگان ایران، معنای مرگ تدریجی است…
ذخیره گاه زیست کره گنو - محمد گائینی
هر چند در روز اول سفر و بازدید از کوه گنو، ریزگردها به شهر بندرعباس و اطراف آن هجوم آورده بودند اما کوهستان گنو نمایشی کامل برای ما داشت…
 
کوه گنو - محمد گائینی
 
با این وجود اگر ریزگردها نبودند، از این نما تا بی کران دریای پارس دیده می شد…
 
کوه گنو - محمد گائینی
 
علی رغم تصور اولیه، کوه گنو مکان بسیار خوبی برای پرنده نگری است. پرندگان ریز جثه و سبک بال یا Passeriformها در گام به گام حرکت شما، خودنمایی می کنند…
 
منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی
 
کمی بیشتر دقت کنید… استتار فوق العاده ای داره این پرنده!
 
دم سرخ زیبا که درست روبروی من نشست…
 
دم سرخ کوه گنو - محمد گائینی

همسفران به جستجوی حیات در میان صخره های کوهستان گنو…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

چشمه کوچکی که به اطراف خود زندگی بخشیده…

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

قله سه چنگو! (سه چنگ یا سه انگشت  )

قله گنو - محمد گائینی

قله گنو یک نیم رخ به خلیج پارس دارد و یک نیم رخ به خاک ایران زمین… گویی چون محافظی با یک چشم تنگه هرمز را زیر نظر گرفته و با چشم دیگر خاک آریایی را…
 
کوه گنو - محمد گائینی

این به اصطلاح خومون مارمولک رفتار جالبی داره و در هنگام خطر دمش رو به شکل زیر درمیاره! اسمش گکوی صخره ای بلنفرد Blanford !

منطقه حفاظت شده گنو - محمد گائینی

اما با غروب خورشید و تاریک شدن هوا، یک تجربه جدید را  در مورد شب پره ها داریم…

کوه گنو - محمد گائینی

در این روش برای شناسایی گونه های منطقه، یک ماه مصنوعی درست می شود و حشرات شب گرد جذب نور شده و نمونه برداری می شوند. البته به دلیل سرمای زیاد هوا، امشب چندان موفق نیستیم و ۵-۶ گونه بیشتر نمونه برداری نمی شود 

 

کوه نوردی، خطرات،‌ هشدارها و پیش شرط ها

 

کوه‌نوردی ورزشی خطرناک است که نیاز به آمادگی روحی و جسمی بالا دارد تا بتوان در مقابل مشکلات مقاومت کرد . کوه‌نوردان می‌توانند از استراتژی‌های مختلف برای بالا بردن کارایی خود استفاده کنند. ورزش کردن در ارتفاع زیاد واکنش‌های فیزیولوژیک و روانی زیادی به همراه دارد. با وجود اکسیژن اندکی که در ارتفاع زیاد وجود دارد، چنین تبعاتی تعجب آور نیست.

واکنش‌هایی که در ارتفاع بالای ۱۵۰۰ متر اتفاق می‌افتد شامل ضربان قلب بالا، استرس، کمبود مایعات در بدن، تخلیه گلیکوژن بدن، کم شدن توانایی ورزش و کاهش کارایی سیستم‌ ایمنی بدن می‌شود. بنابراین ورزش کردن در ارتفاعات سخت تر از ورزش کردن در سطح دریاست. کوه‌نوردی نیاز به توانایی بالایی دارد که هم قدرت و هم استقامت را در بر می‌گیرد.

صعود به ارتفاع بالاتر از سه هزار متر باعث ایجاد مشکلات فیزیولوژیک زیادی می‌شود، زیرا در این ارتفاع فشار اکسیژن هوا کم است. کم شدن اکسیژن موجود در عروق باعث ایجاد اختلالات فیزیولوژیکی و روانی زیادی می‌شود که کوه‌زدگی یا AMS را به وجود می‌آورد.

AMS باعث کمبود نفس، سردرد، بی‌خوابی، سرگیجه و خستگی غیر عادی می‌شود. کوه‌زدگی باعث کم شدن کارایی شناختی، قوه تعقل، تمرکز، حافظه، هماهنگی چشم و دست و کنترل عصبی و عضلانی می‌شود. AMS شرایط بسیار خطرناکی را ایجاد می‌کند: تورم شش‌ها و تورم مغز. درمان این شرایط باید سریع صورت بگیرد تا از آسیب دیدگی‌های طولانی مدت جلوگیری شود. کسانی که دچار این شرایط می‌شوند باید هر چه سریع‌تر به ارتفاعات پایین تر بروند.

در ارتفاعات بالا کوه‌نوردان ممکن است دچار یخ زدگی شوند. همچنین در این ارتفاعات آفتاب سوختگی یکی از مشکلات شایع است که بر سلامت کوه‌نوردان تاثیر منفی می‌گذراند. AMS معمولا در اولین و دومین روز خود را نشان می‌دهد، اما در کسانی که به شرایط عادت کنند، کم‌کم کاهش می یابد. تعداد نشانه ها و شدت آنها بستگی به افراد دارد.

استراتژی‌های مختلفی برای مدیریت مشکلات در کوه‌نوردی وجود دارد. ممکن است بعد از چندین بار قرار گرفتن در موقعیت سخت کوه برای کوه‌نورد شرایط آسان‌تر شود. کوه نوردان باید بدانند که می‌توانند با مشکلات فیزیولوژیکی مقابله کنند. آمادگی از قبل، بالا بردن هوش احساسی، تفکر مثبت و تصور کردن موفقیت راه‌هایی برای غلبه بر مشکلات هستند.

کوه‌نوردان باید برای صعود خود برنامه‌ریزی کنند. وقتی که آنها می‌خواهند به ارتفاع بالای دو هزار متر صعود کنند باید از کوه زدگی و علائم آن آگاه باشند. علائم کوه زدگی شبیه علائم خستگی هستند. بنابراین این مهم است که آنها بدانند علائم کوه زدگی چه زمانی شروع می‌شود و کدام قسمت آن سخت‌تر است. در ارتفاعات این مهم است که فرد علائمی را که مشاهده می‌کند نادیده نگیرد. مهم‌ترین نکته در آمادگی این است که تشخیص دهید چه احساسی در ارتفاعات خواهید داشت، به این ترتیب می‌توانید برای مقابله با آنها برنامه‌ریزی کنید. هوش احساسی یا تشخیص احساساتی که بر کارایی تاثیر می‌گذارند و تغییرات این احساسات می‌تواند به کنترل و مدیریت آنها کمک کند. تشخیص حالات احساسی در دیگران نیز اهمیت دارد. همه کسانی که در یک گروه کوه نوردی هستند ممکن است دچار استرس‌های مشابه شوند.

ارزیابی احساسات را می‌توان با درخواست از کوه نورد برای بیان احساسش درباره شرایط موجود در ارتفاعات شروع کرد. اگر فرد هنوز کوه نوردی را شروع نکرده است باید این سوال را درباره شرایط مشابه افراد پرسید. سپس فرد باید تمام احساسات خود را یادداشت کند و بنویسد که در چنین شرایطی چگونه عمل کرده است و چقدر موفق بوده است. بدین شکل کوه نورد از احساسات خود مطلع می‌شود ، جنبه‌های مثبت و منفی آن را می‌فهمد و در طی زمان مشکلات را حل می‌کند.

حمایت اجتماعی نیز در موفقیت در کوه نوردی موثر است. حمایت از دیگر کسانی که در گروه کوه نوردی هستند، استراتژی برای پیشرفت بهتر در روحیه افراد است.

با وجود این که جنبه‌های کوه نوردی اکثرا فردی هستند ، باید دانست که کوه نوردی به دلیل مسائل ایمنی اغلب به صورت گروهی شکل می‌گیرد. بنابراین مسائل اجتماعی می‌توانند در داشتن تجربه ای مثبت تاثیرگذار باشد. در کوه نوردی مشکلات روانی پیش می‌آید زیرا امنیت کم است، تنوع غذایی کم است و با افراد کمی می‌توان ارتباط برقرار کرد، اما داشتن حمایت اجتماعی بیشتر می‌تواند از بروز مشکل جلوگیری کند.

همه افراد گروه کوه نوردی باید مراقب هم باشند. اگر احساس می‌کنید نشانه‌هایی از کوه زدگی در شما به وجود آمده است، باید به دیگران اطلاع دهید. معمولا افرادی که به کوه نوردی می‌روند نمی‌خواهند از خود ضعف نشان دهند، بنابراین از این نشانه‌ها صحبتی نمی‌کنند.

قبل از شروع کوه نوردی همه باید بدانند که یک گروه منسجم هستند و باید با صداقت از مشکلاتی که ممکن است برای هر کدام از آنها پیش بیاید صحبت کنند. صمیمیت و صداقت بین افراد گروه کوه نوردی بسیار مهم است ، زیرا راهی که در پیش دارند خطرناک است و آنها به کمک هم احتیاج دارند. باید دیدارهای مداوم باید بین اعضای کوه نوردی شکل بگیرد تا این انسجام را ایجاد کند و هر کس از مسئولیت خودآگاه شود. دیدار با کسانی که در این راه موفق بوده‌اند به کوه نوردان کمک می‌کند، زیرا اعتماد به نفس آنها را افزایش می‌دهد. دیدن ویدئوهای مربوط به کسانی که در این راه موفق بوده‌اند بسیار مفید است ، زیرا هم به کوه نوردان روحیه می‌دهد هم آنها را با مشکلات موجود آشنا می‌کند.

 تفکر مثبت تکنیکی است که برای بالا بردن کارایی از آن استفاده می‌شود. تفکر و مکالمه مثبت با خود کم‌کم باور کوه نورد را نسبت به خود تغییر می‌دهد. هدف این کار بالا بردن تمرکز بیشتر کوه نورد بر مسائل مهم است. مکالمه مثبت با خود باید از قبل از شروع کوهنوردی شروع شود. برای مثال به جای این که کوه نورد به خود بگوید من خسته هستم پس آمادگی جسمانی من کم است، باید به خود بگوید من خسته هستم ،‌ چون ارتفاع زیاد است،‌ اما می‌دانم که این شرایط موقتی است و بدن من به آن عادت می‌کند.

کوه نوردان می‌توانند از استراتژی تصور موفقیت نیز استفاده کنند. تصور شرایط خوب باعث می‌شود که ورزشکار یا مشکلات مقابله کند. برای مثال کوه نورد باید خود را تصور کند که فاکتورهای متعددی را که مشکل ساز هستند، پشت سر می‌گذارد. البته این را هم باید در نظر داشت که نباید مشکلات را دست کم گرفت این باعث می‌شود که اعتماد به نفس کاذب ایجاد شود. کوه نورد هم باید با مشکلات روبرو شود و آنها را بپذیرد و هم تصور کند که آنها را با موفقیت پشت سر می‌گذارد.

 انجمن پزشکی کوهستان ایران

دست کش های شکاف نوردی

 

اکثر دست کش هایی که برای صعود شکاف ها طراحی شده اند در قسمت پشت دست خود لایه ای از جنس زیره ی کتونی سنگ ها دارند ولی در جلوی دست و انگشت ها هیچ پوششی وجود ندارد.قیمت این دست کش ها در حدود ۳۰ دلار است ولی تا کنون در بازار ایران نمونه ای از این دستکش ها را ندیده ام.
ایرادی که به این دستکش ها وارد می کنند این است که هر چه این دستکش ها تنگ هم باشند و محکم فیکس شده باشند باز دست درون آن ها لیز می خورد و همچنین در صورتی که خیلی محکم فیکس شده باشند دامنه حرکتی انگشتان را کاهش می دهند و این موضوع در قسمت هایی از مسیر که دیگر شکاف نیست و از گیره های ریز باید استفاده کنیم مشکل ساز است.

اما روش های ارزان تری نیز برای محافظت از پوست دست وجود دارد و آن ساختن مشابه دست کش های قبل به وسیله ی چسب های زینک اکسید است!که به راحتی هم پیدا می شوند.

با جست و جو در اینترنت برای این کار چند روش را پیدا کردم :

۱- روش های چسباندن چسب ها در عکس ها گویاست.در این روش میبایست به دور تمامی انگشتان خود چسب را بپیچانید و در هر دور سعی کنید چسب بر روی چسب مرحله قبل قرار بگیرد.شما دوست دارید که دست کش دقیقا فیکس دست های شما باشد اما مراقب باشید آنقدر محکم چسب ها را نچسبانید که انگشتانتان را به سختی بتوانید تکان دهید. بعد از چسباندن چسب ها شما همچنان باید بتوانید انگشتان خود را خم و راست کنید.(همانند عکس شماره ۴)

حالا یک دور چسب را به صورت افقی بر روی انگشت شست خود بکشید و سپس یک یا دو دور را به دور مچ دست خود چسب کنید تا بقیه چسب ها را فیکس نگه دارد.

و در آخر مرحله دردناکی وجود دارد و آن هم کندن چسب زینک از روی پشت دستتان است که همراه با کنده شدن موهای دستتان است!در روش های بعدی این مشکل نیز وجود دارد.برای جلوگیری از این مشکل شما می توانید موهای پشت دست و مچ خود را کوتاه کنید.
شما می توانید با باز کردن چسب هایی دور مچ دست خود بقیه دستکش را یکجا بردارید تا بعدا هم بتوانید از آن استفاده کنید.(آقای عباس نژاد قبلا مشابه این روش را در وبلاگشان ارایه داده اند.پیشنهاد می کنم از اینجا آن را نیز مشاهده کنید)

۲-این روش هم تا حدی شبیه روش قبل است ولی با چند تفاوت.
ابتدا ۳ نوار چسب را بر روی پشت دست خود بزنید به طوری که هر دور بر روی تقریبا ۱/۳ از دور قبل قرار بگیرد و مطمین شوید که مفصل های انگشتان پشت دست هم پوشش داده شده است.و بقیه مراحل شبیه مرحله قبل و همانند عکس ها …(البته بعضی از افراد بر خلاف عکس دو انگشت وسط را نیز رها نکرده! و به دور آن ها هم چسب می زنند.)در این روش انگشت شست کاملا برای گیره گرفتن آزاد است.

برای باز کردن این روش هم همانند روش قبل می توان عمل کرد و می توان بعدا هم با زدن چند دور چسب به دور مچ دست از ان بار ها استفاده کرد.

۴-این روش هم با دو روش قبلی تنها تفاوت اندکی دارد.

۵-این روش با روش های قبلی متفاوت است.برای این کار شما باید یک تیوب دوچرخه یا موتور  تهیه کنید.سپس برابر اندازه پشت دستتان تیوب را برش دهید به طوری که دقیقا از قسمت مفصل های انگتتان تا حدودا ۳ سانت پایین تر از انگشتانتان را پوشش دهد.تیوب باید طوری برش خورده باشد که دقیقا هم اندازه پشت دستتان باشد و همچنین چه از تیوب نو استفاده می کنید یا دست دو مطمئن شوید که تیوب ترک نداشته باشد چون باعث پاره شدن آن می شود.

تیوب را بر روی دست گذاشته و محل مفصل انگشت اشاره و انگشت کوچک را با خودکار مشخص کنید.سپس این دو نقطه را توسط قیچی درآورید.همچنین می توانید سوراخ هایی مشابه در سر دیگر لاستیک برش دهید تا زمانی که سوراخ های اولی خراب شدند از آن ها به عنوان جایگزین استفده کنید.
سپس انگشتان خود را از دو سوراخ عبور دهید.حالا برای فیکس کردن لاستیک باید چند دور چسب زینک به دور مچ دست خود و لاستیک بپیچید.دقت داشته باشید لاستیک باید به اندازه کافی فیکس دست باشد.برای این کار می توان از کمک دیگران در هنگام زدن چسب ها استفاده کرد و همچنین درحیت زدتن چسب ها ابتدا مقداری پشت دست خود را به سمت با متمایل کنید.
در روزهایی که هوا گرم است ممکن است زیر دستکش عرق کند و به خاطر اینکه لاستیک تنفس ندارد و همچنین عرق را جذب نمی کند می توان قبل از بستن دستکش لایه ای از چسب زینک را بر روی دست زد و یا همچنین مقداری پودر سنگ به پشت دست زد.

تمامی روش های بالا مزیت ها و معایب خود را دارا هستند برای مثال یکی از معایب کلی این دستکش ها این است که دست را پهن تر می کنند و این موضوع در شکاف هایی که باریک هستند دردسر آفرین است.برخی از افراد صرف نظر از هزینه ی تهیه دستکش های دوخته شده ؛ دستکش هایی که با چسب زینک درست می شود را ترجیح می دهند و لی برخی دیگر از مدل های دوخته شده بسیار راضی هستند.انتخاب با خودتان است.شکافنوردی خوبی داشته باشید!!!البته این دستکش های چسبی بعضا در صعودهای مصنوعی هم مورد استفاده قرار می گیرند و کارآمد هم هستند.

  

علل و درمان گرمازدگی

 

 کم کم به فصل گرما نزدیک می شویم و بسیاری از مناطق کوهستانی کشور در استان های گرم کشور قرار دارند. گرما زدگی یکی از معضلات بی توجهی در شرایط ورزش کردن در هوای گرم است که می تواند عوارض جبران ناپذیری برای ورزشکار و کوهنورد بوجود آورد. در این گزارش نکاتی در زمینه بیماری گرما زدگی بیان می شود که قابل توجه است:

گزارشی جدید از آفریقای جنوبی نشان می دهد که محتمل ترين علت مرگ در خلال مسابقات ورزشی  که در هوای گرم انجام می شوند ، گرمازدگی می باشد ، زمانیکه درجه حرارت بدن چنان بالا می رود که مغز را می پزد (Medicine and Science in Sports and Exercise, July 2008). درمان فردی که بر اثر گرمازدگی از حال رفته است  فرو بردن بلادرنگ او در آب سرد است.

افزایش بیش از حد درجه حرارت بدن یا به علت تولید بیش از حد حرارت  یا ناتوانی بدن در دفع حرارت اضافی  است. وقتی ورزش می کنید ، تقریبا ۸۰ درصد انرژی که برای حرکت ماهیچه ها ی تان استفاده می شود به صورت حرارت تلف می شود. یعنی هر چه شما شدید تر ورزش کنید ، به همان اندازه حرارت بیشتری تولید می کنید. اما علت گرمازدگی به احتمال زیاد بیشتر ناتوانی در دفع حرارت است تا تولید بیش از حد حرارت . محرک هایی نظیر آمفتامین ها ، کافئین یا اکستازی احتمال گرمازدگی را افزایش می دهند.

آنهایی که بیشترین احتمال ابتلا به گرمازدگی را دارند افرادی هستند که آرترواسکلروز دارند ، بیش وزن هستند یا شکل بدنی نامناسبی دارند. ورزشکاری را که بر اثر گرمازدگی از حال رفته است باید بلافاصله داخل آب سرد قرار دهید تا از آسیب  به مغز و اعضای دیگر جلوگیری شود. به هرحال ، گرمازدگی می تواند سبب  بیهوش شدن فرد هم بشود که این وضعیت را نمی توان با فرو بردن در آب سرد درمان کرد.

اگر در هوای گرم ورزش می کنید و احساس سرگیجه در شما شروع شد ، ورزش را متوقف کنید چون ممکن است درجه حرارت تان بیش لز حد بالا رفته باشد. وقتی درجه حرارات تان شروع به بالا رفتن می کند ، ماهیچه ها شروع به سوزش می کنند.

وقتی درجه حرارت تان بیشتر بالا می رود ، نفس کم می آورید و هوایی که تنفس می کنید به نظر می اید از داخل کوره ای داغ می آید. در این حالت ورزش را متوقف کنید و خود را خنک کنید چون اگر بالا رفتن درجه حرارت بدن تان ادامه یابد ، علایم مغزی مانند سردرد ، دید تار ، و صدای زنگ در گوش تان توسعه پیدا خواهد کرد. اگر بیشتر ادامه دهید ، ممکن است بیهوش شوید و بمیرید.

ترجمه از منبع :www.drmirkin.com – با تشکر از فریدون شیرمحمدلی

انجمن پزشکی کوهستان ایران

فواید سنگ نوردی

 

امروزه به سنگ نوردی بهعنوان چالش انگیزترین ورزش ماجراجویانه نگاه می شود

افراد بیشتر و بیشتری به سوی این رشته جذب می شوند. علتش این است که سنگ نوردی باعث می شود افراد خود را به چالش وادارند، ورزش کنند و در عین حال از فواید هوای تازه و پاکیزه کوهستان بهره برند.

امتیاز سنگ نوردی در این است که می تواند هم در داخل سالن و هم در فضای آزاد انجام گیرد. برای تمامی عاشقان طبیعت، سنگ نوردی آزاد، راهی برای رفتن است. و برای کسانی که دوست ندارند بیرون رفته و کثیف شوند، سنگ نوردی داخل سالن که امروزه در بسیاری از سالن ها قابل دسترسی است، راه حل خوبی است. همین امتیاز داخل سالنی و در فضای آزاد بودنِ این ورزش است که رشته سنگ نوردی را به رشته ای عامه پسند و قابل انجام در تمام طول سال تبدیل کرده است. به خاطر داشته باشید که سنگ نوردی برای اشخاص بزدل و ترسو مناسب نبوده و برای افرادی مناسب است که اهمیتی به ریسک کردن نداده و بر ترسهایشان غلبه می کنند.

فواید فیزیکی سنگ نوردی

سنگ نوردی فواید بسیاری دارد. یکی از عمده ترین دلایلی که مردم سنگ نوردی می کنند به خاطر فواید فیزیکی آن است. سنگ نوردی برای کسانی که نسبت به سلامتی و تناسب جسمانی خود بسیار حساس اند مناسب است. هنگامی که سالن ها خسته کننده می شوند، سنگ نوردی در فضای باز بهترین گزینه برایتان خواهد بود.

اغلب اشخاص فکر می کنند که سنگ نوردی ورزشی برای مردان است؛ این اصلاً صحت ندارد. زنان بیشتر و بیشتری این ورزش را انجام می دهند تا از فضای آزاد طبیعت لذت برده و خودشان را در دنیایی مردانه محک بزنند.

سنگ نوردی نیاز به کشش زیادی دارد. زیرا وقتی بر روی صخره یا سنگ قرار دارید، برای رسیدن به گیره بعدی، مجبور به کشش هستید تا خودتان را بالاتر بکشید. کشش، روش بسیار خوبی برای افزایش آمادگی جسمانی و انعطاف پذیری است. اگر در سنگ نوردی زیاده روی کنید تعادل بیشتر و هماهنگی بهتر و بیشتر دست و پا را نیز کسب خواهید کرد.

سنگ نوردی به شما کمک می کند تا تناسب اندام خود را حفظ کنید.

 آن چه که در این امر به شما کمک می کند عبارت است از:

– ازدیاد سفتی عضلانی

– افزایش انعطاف پذیری

– تقویت تعادل

– افزایش هماهنگی

– بالا بردن تمرکز فیزیکی

– کمک به سوختن کالری ها

به خاطر داشته باشید که قبل از شروع سنگ نوردی باید کمی نرمش برای گرم کردن انجام دهید. گرم کردن دارای اهمیت بسیار زیادی است، بدون گرم کردن، مستعد صدمه و آسیب دیدگی میشوید.

فواید ذهنی سنگ نوردی

همه ما می دانیم که ورزش باعث می شود احساس خوبی درباره خود داشته باشیم. علت این امر اندورفینها یا همان هورمونهای شادی هستند که به هنگام ورزش کردن آزاد می شوند. بنابراین سنگ نوردی نیز یکی از همان رشته های ورزشی است که باعث می شود احساس خوبی نسبت به خود پیدا کنید. سنگ نوردی، ورزشی چالش انگیز و مشکل است، احساس شما از به انجام رساندن کار، وقتی که به بالای صخره یا سنگ می رسید بی نظیر است.

انسانها اجتماعی هستند؛ ما کارها را با شخص یا اشخاص دیگر انجام می دهیم. سنگ نوردی همچنین رشته ای است که می توان آن را به صورت دو نفری یا گروهی انجام داد. احساس اجتماعی بودن و لذتِ ورزش سنگ نوردی کمک می کند تا از استرس آسوده شویم.

سنگ نوردی افراد را دارای اعتماد به نفس کرده و موجب می شود آنان نسبت به خود ارزش قائل شوند. اگر شما بتوانید صخره مشکل و تقریباً محالی را صعود کنید که قبلاً فکرش را نمی کردید، می توانید تقریباً هر کار دیگری را نیز در دنیا انجام دهید. این امر باعث می شود احساس توانمندی و خود اطمینانی پیدا کنید. سنگ نوردی باعث ایجاد حس ارزشمندی و اعتماد می شود.

همچنین سنگ نوردی باعث می شود سنگ نورد مسئول تر شده و قابل اعتماد باشد. مسئولیت پذیری، در اثر درک خطرات و ریسکهای موجود در سنگ نوردی و با احترام گذاشتن به طبیعت حاصل می گردد. سنگ نورد باید به اندازه کافی مسئولیت پذیر باشد تا ایمنی اش را در دستان خود بگیرد.

اعتماد با اعتماد کردن به دست می آید و از نظر لغوی با قرار دادن زندگی خودتان ابتدا در دستان مربی و سپس با اعتماد به طناب و ابزار اولیه سنگ نوردی. اعتماد بخش مهمی از سنگ نوردی است.

سنگ نوردی می تواند جالب و هیجان انگیز باشد اگر به روش درستی به طرف آن بروید. در مورد خطرات سنگ نوردی بیاموزید و باید آنقدر عالی شوید تا زمانی که ریسک انجام ندهید. گرم کردنِ قبل از شروع را مانند هر ورزش دیگری به یاد داشته باشید چون از آسیب و صدمه دیدن شما جلوگیری خواهد کرد.

 (علی کوچولو )

طناب کوهنوردی Rope

انواع طناب:

طناب یکی از مهمترین وسایل کوهنوردی است و در واقع وظیفه حفاظت از جان سنگ نوردان را بر عهده دارد. طناب ها باید مورد تایید اتحادیه جهانی انجمن های کوهنوردی UIAA قرار گیرند. البته توصیه میشود از طناب هایی استفاده شود که دارای استاندارد اتحادیه اروپا CE نیز باشند. طناب های کوهنوردی در قطرهای مختلف (۳، ۵، ۷، ۸/۵، ۹، ۱۰/۵ ، ۱۱ میلیمتر) ساخته می شوند. در کوهنوردی طناب های با قطرهای مختلف کاربرد خاص و متفاوتی دارد. طناب ها از نظر نوع ساخت به دو دسته پویا Dynamic و ایستا Static تقسیم می شوند.

تمام طناب هایی که با آن ها عمل صعود از سنگ را انجام می دهیم باید از نوع قابل کشش باشند.

طناب های قابل کشش (دینامیک_ پویا) هنگام وارد شدن بار بر روی آنها از خود خاصیت کشسانی بروز می دهند.

طناب های غیر قابل کشش (استاتیک_ ایستا) هنگام وارد شدن بار بر روی آنها از خود خاصیت کشسانی بروز نمی دهند.

 

ساختمان طناب:

طناب های از دو بخش تشکیل شده اند:

– هسته

– روکش یا غلاف

هسته:

 

بخش اصلی طناب است و به دلیل ساختار خود مسئول کشش پذیری (Dynamism) طناب است. به طور مثال در یک طناب ۱۱ میلی متری هسته از حدود ۵۵۰۰۰ نخ باریک و بلند از جنس پرلون تشکیل شده است. این ۵۵۰۰۰ نخ در دسته های جداگانه در کنار هم قرار گرفته و هسته را تشکیل داده اند. با یک محاسبه ساده معلوم می شود که در یک طناب ۱۱م.م با طول ۵۰ متر، ۲۷۵۰ کیلومتر نخ باریک به کار رفته است.

روکش یا غلاف:

 

به دور هسته بافته شده و آن را از خراش و دیگر عوامل خارجی محفوظ نگاه می دارد. این غلاف محافظ از جنس پلی آمید ساخته شده است. روکش یک طناب از حدود ۳۰۰۰ نخ باریک تشکیل شده است. چنانچه روکش طناب آسیب ببیند، هسته که به رنگ سفید است آشکار شده و این امر هشدار واضحی برای تعویض طناب است.

انواع طناب از نظر نوع کاربری:

  طناب ها با کاربرد های گوناگون ساخته می شوند. به هنگام خرید باید با مطالعه دفترچه راهنمای همراه طناب به کاربری آن دقت کرد. معمولا طول طناب هایی که برای صعود و فرود از آن استفاده می کنیم بین ۵۰ تا ۶۰ متر است.

 

تک طناب یا single rope :

 این رده از طناب ها به صورت تک رشته بوده و توانایی مهار سقوط را دارا هستند. از این نوع طناب ها در صعود های سر طناب استفاده می شود. اندازه هایی که معمولا در صعود ها استفاده می شود عبارت است از: ۹/۸ ، ۱۰/۲ ، ۱۰/۵ ، ۱۱٫

نیم طناب یا طناب دوبله double rope :

از این طناب ها به صورت دو رشته برای صعود های دو طنابه استفاده می شود. هر رشته را می توان داخل یک کارابین انداخت.

طناب دو قلو twist rope :

در صورت استفاده از این طناب در صعود حتما باید هر دو رشته را داخل یک کارابین انداخت.

کاربرد طناب های قطر های مختلف :

  • ۳ م.م بند حمایت ابزار ( مانند صفحه ترمز  ، هشت فرود ، یومار )
  • ۶ م.م حلقه طنابچه ، طنابچه مخصوص گره پروسیک ، پله رکاب.
  • ۷ م.م به صورت دولا برای فرود ، برقراری کارگاه ، طناب انفرادی .
  • ۹ م.م برای صعود و فرود (به این نوع طناب ها ، نیم طناب هم گفته می شود) . استفاده در صعود های دشوار به صورت دولا ( روش دو طنابه ) .
  • ۹/۸ ، ۱۰/۲ ، ۱۰/۵ ، و ۱۱ م.م برای حمایت در صعود سر طناب .
جدول مقاومت طناب در برابر فشار

( توجه کنید بسیاری از طنابها مقاومتی بیشتر از آنچه در این ذیل آمده است، دارند. )

قطر (میلی متر) مقاومت(کیلو گرم)   بدون گره
۹/۸ تا ۱۱ ۳۵۰۰
۷ ۱۵۰۰
۵ ۷۰۰
۳ ۲۵۰

نگهداری از طناب:

مهمترین مواردی که باید در حفاظت از طناب ها به کار رود عبارت است از:
  • قرار دادن طناب داخل یک کیسه در بسته پارچه ای (پارچه ای که هوا از منافذ آن عبور کند) و دور از گرد وخاک. نگهداری این کیسه در جای خشک توصیه می شود.
  • محافظت از تابش طولانی مدت نور خورشید به آن .
  • قرار ندادن طناب در لبه تیز سنگ ها و خودداری از گذاشتن پا بر روی آن .
  • عدم شست و شوی طناب با مواد شیمیایی. در صورت آلوده شدن آن به مواد روغنی آلاینده و در صورت نیاز به شست و شو فقط با آب سرد آن را بشویید و در مجاورت باد، در سایه و دور از حرارت مستقیم قرار دهید تا کاملا خشک شود. اگر محلول شست و شوی اختصاصی طناب که کارخانه سازنده توصیه نموده است موجود باشد از آن استفاده نمایید.
  • طناب خود را به کسی قرض ندهید .
  • برای طناب خود یک دفترچه درست کنید و کارهایی که با آن انجام داده اید را در دفترچه یادداشت کنید.
  • از طناب خود جز برای کوهنوردی استفاده دیگری نکنید.
  • هنگام نگهداری از طناب آن را زیر لوازم دیگر قرار ندهید.

روش جمع کردن طناب :

برای جمع کردن طناب (حلقه کردن طناب) روش های گوناگونی وجود دارد که دو روش یک لا و دو لا آموزش داده می شود.

در هنگام پرتاب طناب نکات زیر را باید رعایت نمود:

  • انتهای طناب حتما باید در کارگاه ثابت شده باشد.
  • طناب را باید به خوبی حلقه کرد تا بدون اینکه در مسیر گره بخورد ، تا پایین سنگ باز شود.
  • در هنگام پرتاب طناب ، باید به جهت وزش باد و سرعت چرخش و پرتاب توجه نمود.
  • گفتن کلمه طناب قبل از پرت کردن آن از اهمیت بالایی برخوردار است. 

طناب غارنوردی – استاتیک

قطر طناب غارنوردی نباید کمتر از ۹ میلیمتر و بیشتر از ۱۲ میلیمتر باشد، این طنابهای خاصیت کشسانی ندارند و دارای رویه ای زبر می باشند اصطلاحاً به این طنابها، طنابهای استاتیک گفته می شوند و از ۲ قسمت هسته و روکش تشکیل شده اند . علل ساخت این طناب برای غارنوردی در درجه اول ، به علت خاصیت ارتجاعی و کشش زیاد در طنابهای کوهنوردی برای بالا آمدن از این طنابها نیروی مضاعفی نیاز می باشد ولی در طناب غارنوردی این مشکل وجود ندارد. دوم اینکه این طنابها مقاومت بیشتری در برابر اصطکاک و رطوبت دارند.

نکاتی در مورد مراقبت از طناب غارنوردی

۱- اضافه طناب در ته چاه باید حلقه شود تا زیر پا لگد مال نشود.
۲- از طنابهای زخمی و مشکوک استفاده نگردد.
۳- به سوختگی و پیچ خوردگی آنها توجه شود.
۴- طناب بعد از هر برنامه باید تمیز و با آب شیرین شستشو داده شود.

 

 

همه چیز در مورد کوله پشتی

Deuter 1

کوله پشتی یکی از تجهیزاتی است که برای حمل لوازم و وسایل مورد نیاز از آن استفاده میشود به عبارت دیگر تمام وسایل مورد نیاز یک کوه نورد باید درون وسیله ای قرار گیرد که این وسیله کوله پشتی(Back pack) نام دارد.

باید دارای ویژگی هایی باشد که بتوان از آن به راحتی بیشترین بهره را برد. بنا براین انتخاب یک کوله پشتی مناسب و تنظیم صحیح آن روی بدن، دو مسله بسیار مهم است.

انتخاب کوله پشتی از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا این وسیله همراه همیشگی شما هستند. در چندین سال اخیر شرکت های معتبر جهان کوله پشتی هایی باکاربرد های مختلف، در ابعاد و سایز های مختلف طراحی کردند که کار کاربر را در انتخاب کوله مورد نظر، آسانتر کرده است.

کوله باید دارای پارچه ای انعطاف پذیر و مقاوم در برابر نفوذ آب، کاور مخصوص ضدآب ، تسمه هایی با اسفنج نرم و قفل شونده برای شانه ها و کمر، با رگلاژ و عرض مناسب و همچنین باید دارای پشتی و زین داخلی استاندارد برای جلوگیری از فشار مضاعف به فرد، شانه ها و ستون مهره ها باشد تا صدمه جبران ناپزیری به کوهنورد  وارد نشود.

 

انتخاب و خرید کوله پشتی مناسب :

یقینا شما برای خرید یک کوله پشتی، مشخصه و ویژگی هایی رو مد نظر دارید و براساس اون انتخاب نهایی خودتون رو میکنید.

ویژگی های مهم و تعیین کننده در هنگام خرید به صورت زیر است:

  1. جنسیت کوهنورد (زن یا مرد)
  2. جم یا همان لیتر کوله(حجم بار)
  3. میزان وزنی که قرار است داخل کوله قرار بگیرد (وزن بار)
  4. نوع فعالیت یا برنامه
  5. قیمت و مارک معتبر
  •  جنسیت کوهنورد:

جنسیت فاکتور بسیار مهمی است چرا که فیزیک بدنی آقایان با خانم ها تفاوت فراوانی دارد و به همین دلیل شرکت های معتبر کوله هایی ویژه بانوان طراحی میکنند. خانمها عموما نسبت به آقایان استخوان بندی ریز تر و ظریف تری دارند، شکل پایین تنه و خصوصا، فیزیک استخوان لگن آنها متفاوت است و سرشانه های بزرگی ندارند. کوله های مناسب خانم ها با علایمی مثل women – lady – SL و اشکالی مثل گل شیپوری مشخص میشود که بستگی به کمپانی سازنده دارد. البته آقایانی هم که دارای استخوان بندی ریزتری هستند می توانند از این کوله ها استفاده کنند.

کوله پشتی خانمها و آقایان

همانطور که میبینید کوله خانمها کشیده تر ، دارای بندهای کوله نزدیک به هم و کمربندی باریک تر و با شکلی قوس دار است که بهتر روی استخوان لگن خانمها کوله بشیند. نکته دیگر اینکه آقایانی هم  که دارای استخوان بندی ریزتری هستند می توانند این کوله ها را نیز در موقع خرید امتحان کنند شاید برای آنها مناسب تر باشد

backpack01

  • نوع برنامه یا فعالیت:

هنگام خرید یک کوله پشتی نوع برنامه های که قصد اجرای آن را دارید، مد نظر قرار بدهید. بدین منظور شرکت های سازنده کوله پشتی، برای فعالیتهای مختلف کوله پشتی های مختلفی طراحی و تولید می کنند مثل کوهنوردی، کوهنوردی فنی یا آلپی، طبیعت گردی و کمپینگ، سنگ نوردی، غارنوردی و … .

کوله های طبیعت گردی: دارای جیبهای مختلفی اطراف کوله هستن و در برخی مدلها یک کوله کوچک به کوله اصلی متصل شده که میشه اونرو جدا کرد و وقتی اطراف کمپ میخواید گشت و گذار کنید همراه ببرید.

backpack02

کوله های کوهنوردی: برای حمل بار در ساعتهای طولانی مناسب بوده و جیبهای کمتری در اطراف دارند.

 

backpack03

 

 

کوله های فنی و آلپی: کشید ترین شکل رو دارند و گاها از جیب در اطراف اونها هم خبری نیست همچنین طراح در طراحی اونها برای حمل وسایلی مانند چوب اسکی ، کرامپون ، تبرهای یخ جایی رو در نظر گرفته.

 

 

backpack04

 

کوله سنگ نوردی: کوله ای باریک و بلند که از عرض پهلوهای سنگ نورد باریک تر است تا دستهای سنگ نورد مانور بیشتری داشته باشند و سنگ نورد بتواند به راحتی از میان تنوره ها و شکاف ها عبور کند.

 

 

backpack05

 

کوله یخ نوردی: کوله ای کاملا ضد آب با ویژگی های کوله سنگ نوردی اما داری بندهای مخصوص جهت حمل وسایل یخ نوردی.

 

backpack06

 

کوله غار نوردی: کوله ای بسیار کشیده و استوانه ای، با ظاهری بسیار ساده.

 

backpack07

 

 

 کوله های مخصوص جهت برنامه های ویژه. مانند: امداد و نجات، شکار، پیمایش دره و جنگل، حمل کودک، پیمایش کویر و باربری.

البته برخی کمپانی های معتبر دارای کوله های اکسپدیشن هم هستند که مشخصات کوله های فنی رو دارند ، دارای وزن سبک تر و گنجایش بیشتر و در عین حال توان حمل وزنهای بسیار بالاتر را نیز دارند و به همین خاطر دارای قیمتهای بسیار بالایی هم هستند .

  • حجم کوله:

حجم یا همان لیتر، باریست که شما میخواید درون کوله قرار بدید. با این وجود میزان حجم باری که درون یک کوله می توان قرار داد به دو واحد مختلف لیتر ویا اینچ مکعب بیان می شه. در واقع حجم دقیق یک کوله با واحد اینچ مکعب تعیین می شه، اما به دلیل قابل فهم بودن برای همه، آن را به واحد لیتر تبدیل کرده و بیان می کنند و اینکه بعضی وقتها میشنویم حجم کوله مثلا ۶۰ لیتری دقیقا ۶۰ لیتر نیست به خاطر همین تبدیل است که ممکن است پس از تبدیل، عددی مثل ۵۹.۸۳ شود و دقیقا حجم ۶۰ لیتر را به ما ندهد ولی هیچ کجا حجم کوله به لیتر را به صورت اعشار بیان نمی کنند و در این مثال ۶۰ اعلام میشه. در کل این نکته مهمی نیست.

نکته مهم بعدی اینه که برخی کوله ها به خصوص شرکت های آمریکایی دارای سایز بندی small – medium – large در کوله هاشون هستند که بین این سایز بندی ها شاهد اختلاف یکی دو لیتر هستیم اما از اونجا که در ایران اکثرا محصولات کشورهای اروپایی در بازار موجوده، با این مسایل کمتر مواجه میشیم.

حجم مناسب، به عواملی مثل: مدت زمان برنامه، فصل اجرا و نهایتا حجم وسایل یا بار کاربر بستگی داره که بسته به این عوامل، کوله ها اندازه و اشکال متفاوتی دارد.

حالا سوال اصلی که برای همه مون موقع خرید پیش میاد اینه که چه حجم کوله ای بخرم. اکثرا میدونیم که حجم مناسب به سه عامل بستگی داره : مدت زمان برنامه ، فصل اجرای برنامه و آخر هم حجم وسایل خود کوهنورد. باز هم همه میدونیم که کوله برنامه ۱ روزه با ۳ روزه فرق میکنه ، حجم وسایل در زمستان از سایر فصلها بیشتره و هرچه وسایلمون حرفه ای تر و کم حجم تر باشه به کوله کوچکتری نیاز داریم . با این حال یه راهنمای عمومی برای حجم مورد نیاز میتونه یه چیزی شبیه این باشه :

جدول انتخاب حجم کوله

 

دوره سفر

فصل

بهترین حجم کوله

اینچ مکعب

لیتر

۵ شب و بیشتر تابستان ۴۰۰۰-۵۰۰۰ ۶۵-۸۰
بهار/ پاییز ۵۰۰۰ بالاتر و ۸۰-۹۰
 زمستان ۵۰۰۰ بالاتر و ۸۰-۹۰
۳ تا ۵ شب تابستان ۳۰۰۰-۴۰۰۰ ۵۰-۶۵
بهار/ پاییز ۴۰۰۰-۵۰۰۰ ۶۵-۸۰
زمستان ۵۰۰۰ بالاتر و ۸۰-۹۰
۱ تا ۲ شب تابستان ۲۵۰۰-۳۰۰۰ ۴۰-۵۰
بهار/ پاییز ۳۰۰۰-۳۵۰۰ ۵۰-۵۵
زمستان ۴۰۰۰-۵۰۰۰ ۶۵-۸۰
فقط کوهپیمایی یک روزه تابستان ۱۵۰۰-۲۰۰۰ ۲۵-۳۵
بهار/ پاییز ۲۰۰۰-۲۵۰۰ ۳۵-۴۰
زمستان ۲۵۰۰-۳۵۰۰ ۴۰-۵۵

 

 

۱۵ لیتری و کمتر –  برای حمل وسایل مختصر، معروف به کوله قله یا حمله.

 

backpack08

 

۲۵ الی ۴۰ لیتر –  برنامه های یک روزه در فصول مختلف.

 

 

 

backpack09

 

 

۴۰ الی ۶۵ لیتر–  برای برنامه های ۲ روزه و چند روزه.

 

 

backpack10

 

 

۶۵ الی ۸۰ لیتر–  جهت اجرای برنامه های ویژه چند روزه در فصول مختلف.

راهنمای خرید کوله پشتی کوهنوردی Deuter دیوتر دویتر

 

 

 

  • وزن بار:

علاوه بر حجم، وزن بار هم بسیار مهم است. شاید تا به حال به این موضوع هیچ توجهی نداشتیم اما این یک نکته ای بسیار کلیدی در انتخاب کوله پشتی است. کوله پشتی هایی با حجم یکسان می توانند برای حمل وزنهای مختلفی طراحی شده باشند. حداکثر وزنی را که کوله مورد نظر میتواند تحمل کن توسط شرکت سازنده اعلام میشود. به شکل زیر دقت کنید. هر دو کوله دارای حجم یکسان هستند اما وزن های مختلفی را حمل میکنند.

 

 

راهنمای خرید کوله پشتی کوهنوردی Deuter دیوتر دویتر

 کوله هایی که در تصویر مشاهده می کنید از آنجا که با SL مشخص شده برای خانمها طراحی شده و کوله سمت راست برای حمل حداکثر ۲۷ کیلوگرم و دیگری برای حمل حداکثر بار ۲۰ کیلوگرم طراحی شده است. این ویژگی باعث شده که کوله سمت راست با وزن دو و نیم کیلو سنگین تر از کوله دوم، با وزن یک کیلو و هفتصد گرم باشد و همچنین کوله اول از نظر قیمت گرانتر از کوله دوم باشد. حداکثر وزن مشخص شده به این معنا نیست که اگر وزن بیشتری داخل کوله قرار دادیم کوله پاره شود و طاقت آنرا نداشته باشد بلکه به معنی اینست که دیگر کوهنورد آن احساس راحتی قبلی را نخواهد داشت و سیستم کوله برای انتقال وزن بار به روی بدن به صورت صحیح جوابگو نخواهد بود. شما باید علاوه بر مقدار حجم وسایل، وزن آنها را نیز محاسبه کنید یا تخمین بزنید تا کوله مناسب تری انتخاب کنید. در این مثال اگر حجم بار شما حداکثر از۷۰ لیتر تجاوز نمی کند و وزن آن از حدود ۲۰ کیلو فراتر نمی رود می توانید با انتخاب کوله دوم هم در پول خود صرفه جویی کنید و هم به دلیل اینکه کوله سبک تری به برنامه میبرید بار کمتری در مجموع حمل کنید و انرژی کمتری مصرف و لذت بیشتری ببرید.

 پس: اگر ۲ کوله با مارکهای یکسان، حجم های یکسان ولی وزنهای مختلف دیدید، وزن کوله سبک تر دلیل بر تکنولوژی برتر نیست. بلکه به احتمال زیاد کوله سبک تر برای حمل وزن کمتری طراحی شده که باید ریز بین باشید و اطلاعات کوله ها را دقیق مطالعه کنید.

  • اندازه کوله پشتی:

اندازه کوله باید متناسب قد شما باشد. اگر قد کوله برای شما کوتاه باشد فشار وزن کوله بیشتر در قسمت میانی کمر قرار میگیرد که در مدت زمان طولانی باعث درد در قسمت میانی کمر شما خواهد شد و اگر قد کوله بلند باشد روی عضلات سرینی قرار میگیرد و مانع در حرکت مناسب شما خواهد شد و تعادلتان را بهم خواهد زد. قبل از خرید کوله پشتی باید به این نکته دقت کنید، چیزی که کمتر کسی به آن اهمیت میدهد و اتفاقا بسیار مهم نیز می باشد. هر کوله پشتی برای یک محدوده مشخص اندازه تنه کوهنورد مناسب می باشد (باسن تا گردن).

 برای هر دو کوله چیزی به عنوان Torso در قسمت ویژگیهای کوله (Specification) آمده است و محدوده ای را به اینچ مشخص کرده. مثلا برای کوله اول ۲۰ـ۱۳ اینچ ذکر شده یعنی بین ۳۳ سانتیمتر تا حدود ۵۱ سانتیمتر. این عدد اندازه ارتفاع تنه شماست به این نحو که مطابق شکل زیر از بالای باسن تا ابتدای گردن (جایی که شانه و گردن به هم میرسند) را اندازه گیری می کنیم.

 حال در موقع خرید کوله پشتی باید کوله ای را بخرید که اندازه تنه شما در محدوده اندازه ذکر شده کوله پشتی باشد. چنانچه اندازه تنه شما برای دو سایز مختلف کوله مناسب بود همیشه اندازه کوچکتر را انتخاب کنید. البته در ایران که اکثرا کوله های اروپایی به فروش می رسد هر کوله تنها در یک سایز ارایه می شود اما اکثر کوله های آمریکایی حداقل در سه سایز کوچک ، متوسط و بزرگ ارایه می شود و اینجاست که می توانید تفاوت تکنولوژی و دقت آمریکایی را با اروپایی مقایسه کنید. به همین دلیل، کاری که هنگام خرید در ایران باید بکنیم این است که چنانچه اندازه تنه ما در محدوده کوله انتخابی نبود باید یا به سراغ نوع دیگر برویم یا چنانچه اندازه تنه کوهنورد کوچک تر از محدوده بود و کوهنور مرد بود به سراغ مدل زنانه آن کوله برود.

 برای مثال به کوله سمت راست نگاه کنید. کوله ای کشیده نسبت به کوله دومی است و محدوده اندازه تنه بزرگتری دارد. هر دو از یک کمپانی و یک سری اما کوله اول برای افراد خاص ساخته شده. افرادی که قد آنها بالای ۱۸۵ سانتی متر است و این محدودیت را با حروف EL نشان میدهند. حتی بدرد من که ۱۸۳ سانت قدمه نمیخوره و نمیتونیم اون طور که باید وشاید باهم کنار بیایم.

مارک معتبر:

 معتبرترین شرکتهای کوله پشتی های کوهنوردی NorthFace ,Millet ,Lowe Alpine , Deuter و … میباشند.

پیشنهادات پایانی خرید کوله:

  • شاید بپرسید چرا باید کوله های خارجی گران بخرید؟ مهمترین موارد کیفیت پارچه، زیپ های بسیار با کیفیت در شرایط آب و هوایی گوناگون ، تنظیم بار درست، راحتی و مهمتر از آن اطمینان است.
  • اکثر کوهنوردان نیاز به ۳ کوله ی قله، یک روزه و سه روزه دارند.
    • کوله قله فقط باید سبک باشد و نیاز به هزینه کردن برای خرید کوله های گران نیست.
    • کوله های یک روزه خرید با قیمت مناسب کوله ایرانی قایا (Gaya) یا نیکو (Neeko) پیشنهاد می کنیم، اگر دستان در جیب می رود بیشک دویتر(Dueter) بخرید.
    • کوله های سه یا چند روزه باید دستان به جیب برود و پس از انتخاب نوع فعالیت دویتر Dueter بگیرید و یا Millet ,Lowe Alpine که در این موارد کاملا سلیقه است.
  • در نهایت از فروشگاه معتبر خرید کنید و کوله و کفش را اینترنتی سفارش ندید…

 

 تنظیم کوله پشتی روی بدن کوهنورد:

 حالا که کوله پشتی مورد نظر خود را انتخاب کردید باید به بهترین نحو و متناسب با فیزیک بدنتان آن را تنظیم کنید. هدف از تنظیم، انتقال صحیح وزن بار به بدن شما است. به نحوی که حدود ۸۰٪ از وزن بار به روی پایین کمر و قسمت لگن منتقل شود و شانه های کوهنورد بیشتر نقش کنترل تعادل بار را داشته باشند.

 مراحل تنظیم کوله:

 قبل از تنظیم کوله، آنرا با وزنی بین ۷ تا ۱۰ کیلوگرم پر کنید و بعد به سراغ مراحل تنظیم بروید. البته توصیه می شود هنگام بلند کردن کوله پشتی به جای کمر، زانو ها خم شوند و این در مورد برداشتن تمامی اشیا با هر مقدار وزنی صدق میکند.

۱- ابتدا تمامی بند شانه و کمربند کوله را شل کنید. ۴- در پشت گردنتان، جایی که بندهای شانه به پشت کوله پشتی متصل می شوند توجه کنید.

این قسمت باید در قسمت صاف بین دو کتف کمر شما قرار بگیرد. چنانچه محل آن درست نیست و این قسمت برای کوله پشتی شما قابل تنظیم است باید کوله پشتی را در آورید و محل آنرا در کوله پشتی خود تغییر دهید. این قسمت تنها برای کوله پشتی هایی عموما با حجم ۵۰ لیتر به بالا قابل تنظیم است و برای کوله های سبک تر نیازی به این تنظیم نیست و معمولا قابل تنظیم نیز نیستند.۲- کوله را روی دوش قرار دهید، شانه ها را بالا بیاندازید تا کوله پشتی بالاتر قرار بگیرد. حال کمربند کوله پشتی را روی استخوان لگن خود تنظیم کنید و کمر بند کوله را سفت ببندید. ۵- در کوله های بزرگ ، بندی به نام بند کوله کشی وجود دارد. در تصویر ما نیز این بند وجود دارد و همانطور که می بینید این بند از بالای کوله با یک زاویه ۴۵ درجه روی شانه کوهنورد آمده.

در زمان کوله کشی و سنگین بودن کوله می توان با کشیدن این دو بند ، کوله  پشتی را به بدن نزدیک تر نگاه داشت و به بدن در تحمل وزن کوله کمک کرد. این بند در کوله های کوچک وجود ندارد چون نیازی هم ندارند.۳- بند شانه را با کشیدن رو به پایین سفت ببندید تا کوله به شما نزدیک شود.

تسمه های شانه کوله پشتی باید طوری تنظیم شود که کوله از ناحیه آخرین مهره کمری که به موازات خط ناف در ناحیه پشتی قرار دارد پائین تر نیامده و بیشتر وزن کوله باید توسط کمر به پاها منتقل شود و فقط وزن کمی بروی شانه ها باشد. ۶- آخرین قسمت بستن بند سینه کوله پشتی است. توجه کنید این بند باید مقداری محکم باشد اما نباید موجب سختی تنفس و اختلال در آن باشد. به میزان مناسب آنرا سفت کنید تا  شانه های شما بر اثر وزن کوله به عقب متمایل نشوند و در طول بارکشی در وضعیت طبیعی بمانند.

 

 

آزمایش تنظیم صحیح کمربند کوله

 در نهایت اگر تنظیمات کوله پشتی را به خوبی انجام داده باشد، باید بتوانید یکی از زانوهای خود را ۹۰ درجه خم کنید. در این حالت کمربند کوله شما باید در راستای بالای ران شما و مماس با آن ، مطابق شکل زیر قرار بگیرد.

 

نحوه چیدن وسایل:

داخل کوله نیز مطابق شکل مشخص شده است. همانطور که در شکل می بینید سنگین ترین قسمت باید نزدیک ترین محل کوله به کمر باشد.

چگونگی بستن و چیدمان کوله پشتی کوهنوردی با دسترسی آسانچگونگی بستن و چیدمان کوله پشتی کوهنوردی با دسترسی آسان


مراقبت از کوله پشتی:

۱- از حمل ظرف شیشه ای در داخل کوله ها خودداری کنید زیرا احتمال شکسته شدن و در نتیجه پاره کردن کوله ها و خرابی آنها می باشد. ضمن آنکه وزن این ظروف غالباً سنگین نیز می باشد.

۲- در حمل مواد نفتی و یا هر چیز دیگری که احتمال نشت آن می رود باید دقت شود. این نوع مواد باید داخل ظرف کاملاً آببندی شده قرار گیرند.

۳- به هنگام حمایت یا حمل کوله با طناب از دیواره توجه شود که طناب یا کارابین حتماً از داخل یکی از بندهای کتف و حلقه حمایت کوله عبور داده شود و تنها به بند حمایت اکتفا نشود.

۴- به هنگام استراحت سعی شود پشت کوله که معمولاً مرطوب می باشد به سمت خورشید قرار گیرد تا رطوبت تا حدودی گرفته شود.

۵- در مواقع استراحت کوله را در جای مناسب قرار دهید تا از غلطیدن به پایین جلوگیری شود.

۶- چنانچه کوله پشتی شما کثیف شد می توانید آنرا با آب نیمگرم و صابون بشویید و از حرارت مستقیم به آن جلوگیری کنید. از شستن کوله با مواد شیمیایی (تاید)، چنگ زدن و انداختن در ماشین لباسشویی خودداری نمایید زیرا مواد ضد آب آن بعد از مدتی از بین خواهد رفت.

۷- هنگام مراجعت از برنامه حتماً کوله خود را از ظروف کثیف یا مواد غذایی مانده از برنامه و نیز لباسهای خیس و کثیف تخلیه کنید.

۸- می توان کاوری جهت مراقبت از کوله در مقابل باران و خیس شدن آن تهیه کنیم. (پارچه ای ضدآب به اندازه سطح کوله تهیه و دور آن کش می دوزیم. هنگام حرکت در زیر باران و یا در مواقعی که کوله در بیرون چادر است می توان از آن استفاده کرد).

۹- چنانچه در کوله پشتی پارگی مشاهده کردید در اسرع وقت آن را ترمیم کنید.

۱۰- قبل از اجرای برنامه از سالم بودن کوله خود اطمینان حاصل کنید.

۱۱- اغلب مشاهده می شود که در برنامه های بلند مدت که مجبور می شویم کوله پشتی خود را داخل صندوق اتوبوسها و یا باربند قرار دهیم با مشکل کثیف شدن، خیس شدن و یا پاره شدن کوله مواجه هستیم. بهتر است کیسه ای برای حفاظت کوله تهیه کنیم.

نکته پایانی:

 مجموع وزنی که یک فرد مجاز به حمل آن است برای افراد با تناسب اندام حداکثر یک سوم وزن شخص و برای افراد عادی حداکثر یک چهارم وزن فرد می باشد.

 کوله ای که در برنامه های مختلف از آن استفاده میکنید باید دارای رنگ مناسب باشد. یعنی رنگی مخالف رنگ محیط داشته باشد تا از فواصل دور نمایان باشد استفاد از روکش کوله (کاور) با زنگ های مختلف که هم رنگ محیط نباشد. برای مثال در محیط برفی از روکش قرمز، در جنگل از نارنجی یا زرد و در شب یا محیط های تاریک از رنگ سفید یا روکش شبرنگ استفاده نمایید. همیجنین کاور کوله برای جلوگیری از آسیب به پارچه کوله ضروری میباشد.

منابع :
وبلاگ Wikimountain

وبلاگ چال – توحید نوروزی

وبلاگ پسر کوهستان

 ویکی کوه

 

گردآورنده: بکتاش خضرایی